گفتنی ها

سرانجام پس از ماه ها انتظار آقای سید محمد خاتمی برای شرکت در انتخابات ریاست جمهوری اعلام آمادگی کرد. اعلام نامزدی ایشان همان و آغاز حملات تخریبی و تهدیدی تندروهای جناح مقابل همان. یکی از شدیدترین این تهدیدها در روزنامه تندرو کیهان رقم خورد که در آن آقای خاتمی تهدید به مرگ شده بود.

شما که می گویید آقای خاتمی هیچ بختی برای پیروز شدن ندارد از چه چیز می ترسید که این گونه بر او می تازید؟ شما که می گویید خیال تان برای انتخابات بعدی راحت است و مردم به شما اقبال دارند از چه چیز می ترسید که این گونه بی محابا سیل تهمت ها و تهدیدها را به سوی ایشان روانه کرده اید؟

سیدی که ما می شناسیم از تهدید و تهمت نمی ترسد و با صلابت تمام در انتخابات شرکت می کند و تهمت و تهدیدهای تندروها نتیجه عکس خواهد داد.خاتمی اگر از تهدیدها و تهمت ها می ترسد در خرداد سال ۱۳۷۶ نامزد نمی شد.

اگر شما قایل به رای مردم هستید به رای مردم گردن نهید و اجازه دهید آن ها در انتخابات آزاد رییس جمهور دلخواه شان را برگزینند.

ياد دوران مدرسه و دوستان آن دوران به خير. ياد آموزگاران ، معلمان و دبيران آن دوران به خير. نه دغدغه نان بود و نه دغدغه فردا. با اين که از اول راهنمايي تا پايان دوران دبيرستان کشور درگير جنگ بود ولی دغدغه ای نداشتم. چون دغدغه کودک و جوان دغدغه بازی و تفريح است نه فکر نان. ياد شهيدان بزرگوار همکلاسی ام جمال الدين اشرف ، فريد اشرفی ، علی آل بويه ، رضا رحيملو ، مجيد رهنما و ديگر شهيدان بزرگواری که سلام و عليکی با هم داشتيم ولی نامشان را به خاطر ندارم به خير.

ياد خانم مجلل ، خانم عبدلی ، خانم مقدم ، خانم چاقری و خانم زنگی آبادی به خير. اين  بزرگواران ، آموزگاران پايه اول تا پنجم من بودند. کسانی که خواندن و نوشتن را به من آموختند. خانم زنگی آبادی اهل کرمان بود و آن موقع در تهران دانشجو بود و برای اين که خرج تحصيل اش را در آورد در دبستان ما تدريس می کرد.

ياد معلم گرامی آقای سيد حسن تهامی در دوران راهنمايي به خير. معلمی که چون شمع می سوخت تا چراغ دانش را در دل ما روشن کند. هر چند او تمايلات چپی داشت و من با نظرات اش مخالف بودم. ولی او دوست بچه ها بود و بچه دوست او. من نيز دوست اش داشتم. ياد معلم عزيزم آقای مسعود پرتو به خير. ايشان معلم دينی و پرورشی من در دوران راهنمايي بود و زحمت های زيادی برای بچه های مدرسه کشيد. ياد مدير عزيزم آقای احمد خلفی به خير.

ياد دبيران زحمت کش و مهربان آقايان عبدموسوی ، حريرچی، عزيزی، حق دوست، عليزاده، عارفيان، بسطام و بقيه دبيران زحمت کشم به خير که هر چه دارم به خاطر زحمات آن ها دارم.

چه روزهای خوبی بود آن روزها.

ياد بچه های باصفای نازی آباد به خير. دوستان بچه محل ام که هم بازی من بودند. ياد شهيد بزرگوار حسين فراشی قمی همسايه خوبم به خير. هنوز جشن تولدش را به ياد دارم. ايشان ما را به خانه اش مهمان کرد بدون اين که کسی بداند جشن تولدش می باشد و هيچ کس کادويي نخريده بود. اين هم از بزرگواری ايشان بود که نمی خواست ما را به زحمت بيندازد. درست چهار ماه بعد از تولدش بودکه خبر شهادتش را شنيديم.

حيف که آن دوران زود گذشت و ديگر باز نمی گردد. فقط خاطره ای می ماند و افسوسی که چه زود گذشت.

ديروز (آدینه) که برای خواندن فاتحه ای برای مادرم به بهشت زهرا رفته بودم به آرامگاه شماری از شهيدانی که می شناختم و سلام و عليکی با آن ها داشتم نيز سری زدم و فاتحه ای خواندم. اين شد که با ياد آن دوران اين چند خط را نوشتم.  ياد باد آن روزگاران ياد باد.

گفت : من اصلاح طلبم.

گفتم : آفرین ولی کدام اصلاح را می طلبی؟

گفت : زیاد بدان فکر نکرده ام؟

گفتم : پس برو فکر کن. بعد بطلب.

گفت : ولی می گویند اصلاحات چیز خوبی است.

گفتم : تا چه باشد. تو هنوز نمی دانی چه می خواهی و به دنبال چیستی. پس بی خود با شعارهایت خلق الله را سر کار نگذار.

گفت : ولی خلق الله هم همین را می خواهند.

گفتم : کدام را؟ مردم بیش تر به فکر نان اند. پس مردمی که از بامدادان تا شامگاهان به دنبال لقمه ای نان اند دیگر وقتی برای اندیشیدن به خواسته های شما را ندارند. اگر می خواهید نانوا نان خوبی بپزد. معلم خوب درس بدهد و کارمند خوب کار کند باید نان اش مهیا و خانه اش گرم باشد.

می خواست باز بگوید ولی حرفی برای گفتن نداشت.

ولی من باز گفتم : اگر اصلاح می خواهید و اگر به فکر این کشور و مردم اش هستید به جای شعار عملا اصلاح طلب باشید.