گفتنی ها

می گويند ايرانی ها شاد نيستند. می گويند ايرانی ها احساس شادی هم نمی کنند. شايد اين گونه باشد. ولی ايرانی ها با همه سختی ها و نداری ها تفريح خود را فراموش نمی کنند. روزهای تعطيل خرداد ماه را همه به ياد دارند. همه به ياد دارند که مسافران با تحمل چه سختی هايي خود را به شهرهای شمالی رساندند. اگر در فصل های بهار و تابستان سری به شهرهای مسافر پذير به ويژه شهرهای شمالی بزنيد در کنار خيابان ها و بوستان ها خانواده هايي را خواهيد ديد که چادری زده اند و در حال صرف غذا يا در حال استراحتند. در ميان اين مسافران هم فقير هست و هم غنی ، هم بنز آخرين سيستم مشاهده می شود و هم پيکان مدل 1347. بريز و بپاش ها و عروسی هايشان هم شهره خاص و عام است. خوب کدام را باور کنيم شاد نبودن يا شاد بودن را ؟ آدم های ناشاد که دل و دماغ تفريح کردن و بريز و بپاش ندارند. چگونه بپذيريم اين مردم ناشاد هستند در صورتی که می بينيم از هر فرصتی برای تفريح کردن استفاده می کنند؟ به هر حال مانده ايم در عجب که کدام را باور کنيم؟