سازمان مدیریت و برنامه ریزی پر.
چشم انداز بیست ساله پر.
صندوق ذخیره ارزی پر.
دو میلیارد دلار پر ولی بنزین در بر.
پول نفت را باید داد میوه خرید.
پول گاز جدا. چه کنیم از دست این مهروزان ای خدا؟
اين حکايت را در گلستان سعدی خواندم و پنداشتم نقل آن در اين مکان مجازی خالی از لطف نباشد. البته نثر آن را به نثر امروزين تغيير دادم تا خواندنش راحت و قابل تامل تر باشد. اميدوارم شيخ اجل سعدی بزرگ ، اين جسارت را بر من ببخشايد.
حکايت شده است که در روزگاران قديم يکی از پادشاهان ، مردم را خيلی آزار و اذيت می کرد و همه داشته های آنان را به زور از چنگشان خارج می کرد. اين ستم ها آن قدر زياد شد که مردم آن ديار به کشوری ديگر کوچ کردند و جمعيت کشور کم شد. با کم شدن جمعيت خزانه مملکتی تهی گشت و کشور روز به روز ضعيف تر شد تا اين که کشورهای ديگر از اين وضعيت استفاده کرده و به آن کشور حمله کردند. پادشاه و يارانش را کشتند و زن و فرزند پادشاه و هر آنچه را که باقی مانده بود به غارت بردند.
اين حکايت شيخ اجل گر چه در آن روزگاران نقل شده ولی کاربرد آن در اين روزگاران نمود بيش تری دارد. امروزه در کشورهايي که ديدگاه های مردم مد نظر مسئولان آن کشورهاست و مردم مشارکت بيش تری دارند پيشرفت و رفاه بيش تر است و آن کشورها در مراودات بين المللی از وزن و قدرت بيش تری برخوردارند. به عکس در کشورهايي که نظرات مردم توسط حاکمان به هيچ انگاشته می شود و مردم مشارکت کم تری دارند پيشرفت و رفاه کم تر است و در روابط بين المللی قدرت تاثير گذاری اين گونه کشورها بسيار ضعيف می باشد. علاوه بر اين ، اين گونه کشورها هميشه در معرض تهديدها و طمع کشورهای قدرتمند قرار دارند. اميدوارم ، کشور ما هم روزی در زمره کشورهای گروه اول قرار بگيرد. اين مهم محقق نمی شود مگر با درايت و تدبير مسئولان و تلاش و کوشش و مشارکت همه جانبه مردم. پس عزمی ملی لازم است تا مردم و مسئولان منافع ملی را بر منافع شخصی خود ترجيح دهند.
